I Pomorska Naukowo-Szkoleniowa Konferencja „PARAMEDIC 2016” Gdańsk 28.10.2016

 

W ocenie uczestników Konferencja merytorycznie i organizacyjnie wypadła bardzo dobrze. 

Już niebawem zamieścimy fotorelację. 

 

 

 

 

  

 

ZAPROSZENIE

 

I  POMORSKA  NAUKOWO – SZKOLENIOWA  KONFERENCJA
DLA
 RATOWNIKÓW  MEDYCZNYCH  „PARAMEDIC 2016”
GDAŃSK 
28 PAŹDZIERNIK 2016

 

 

ORGANIZATOR

 Gdański Uniwersytet Medyczny Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej

 

WSPÓŁORGANIZATOR

Centrum Szkoleń Ratowniczych DAN – MED w Giżycku

 

 

KOMITET NAUKOWY

Przewodniczący

prof. dr hab. med. Andrzej Basiński

Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa
i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej
Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego

 

Członkowie

dr Daniel Ślęzak

mgr Kamil Krzyżanowski

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Gdański Uniwersytet Medyczny

 

Miejsce:  Sala wykładowa Auditorium Primum w Atheneum Gedanense Novum,

Gdański Uniwersytet Medyczny

Aleja Zwycięstwa 41/42 godz. 9.00 – 17.00

 

TEMATYKA KONFERENCJI

 

1. Czy musi boleć?

prof. dr hab. med. Andrzej Basiński

Kierownik Katedry i Kliniki Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

W pracy przedstawione są leki, jakie może używać ratownik medyczny zgodnie z aktualnymi regulacjami prawnymi. Autor przedstawia najczęstsze sytuacje kliniczne, w których występują dolegliwości bólowe. Podaje zasady leczenia bólu zgodne z najnowszymi wytycznymi EBM, pokazując możliwości leczenia przeciwbólowego, jakie posiadają dzisiaj ratownicy medyczni.

2. Leczenie przeciwbólowe na etapie przedszpitalnym - analiza badania.

mgr Kamil Krzyżanowski

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

Ostatnie pół roku przyniosło znaczne zmiany w systemie PRM. Ratownicy medyczni, cieszący się dotychczas znaczną autonomią i zaufaniem, uzyskali dodatkowe uprawnienia, tak w pakiecie dostępnych procedur, jak i w farmakoterapii. Czy jest to właściwy kierunek rozwoju ratownictwa w naszym kraju? W środowisku ratowników, a także w innych grupach zawodowych związanych bezpośrednio z systemem PRM, rozgorzały spekulacje na ten temat. Zwolennicy, jak i opozycjoniści wskazują argumenty, udowadniając swoje racje. Autorzy badania postanowili poddać analizie jeden z filarów działania zespołów wyjazdowych. Nasze zainteresowanie wzbudziły sposoby terapii przeciwbólowej poszkodowanych po urazach. Oczywistym jest, że prezentowane wyniki badania nie odpowiedzą na pytanie, czy kierunek rozwoju jest właściwy. Chcielibyśmy jednak zwrócić uwagę i postawić pytanie, czy rozszerzenie uprawnień ratowników wynika z wyczerpania dotychczasowych możliwości terapeutycznych, a może motywy zwiększenia wachlarza procedur były zupełnie inne? Czy wszyscy jesteśmy merytorycznie przygotowani na taki krok? Czy problem jest istotny, a może odrobinę przesadzamy? Badanie przeprowadzono na terenie województwa pomorskiego, analizując dokumentację wyjazdową dysponentów zespołów ratownictwa medycznego. Uzyskano łącznie blisko 65.000 kart, wyłoniono z nich te, gdzie przyczyną interwencji był uraz. Zbadano, jaką terapię przeciwbólową wdrażali ratownicy na etapie przedszpitalnym, biorąc pod uwagę: rodzaj urazu, stosowane preparaty oraz grupy wiekowe poszkodowanych. Wyniki nie napawają optymizmem. Być może należy wdrożyć pewne procedury naprawcze, systemy szkoleniowe, czy algorytmy, gdyż odsetek przypadków, gdzie dochodziło do próby ograniczenia dolegliwości bólowych jest rażąco niski!

3. Postępowanie przeciwbólowe stosowane przez Zespoły Ratownictwa Medycznego przy zabezpieczeniu 22 edycji Festiwalu Muzycznego Przystanek Woodstock 2016.

dr Daniel Ślęzak

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

Wstęp: Ból jest fizjologicznym, subiektywnym odczuciem wywołanym działaniem specyficznego bodźca na określony receptor i odgrywa ogromną rolę w rozpoznaniu i umiejscowieniu procesu chorobowego lub uszkodzenia tkanek. Ból bywa traktowany jako “piąty objaw życiowy”, a jego łagodzenie jest podstawowym prawem chorego.
Cel pracy: Celem pracy było przedstawienie postępowania przeciwbólowego stosowanego w czasie 22. edycji festiwalu muzycznego „PRZYSTANEK WOODSTOCK 2016” w Kostrzynie n/Odrą przez zespoły ratownictwa medycznego. Jaki był powód zastosowania postępowania przeciwbólowego? Jaka była dawka leku? Jaka była droga podania leku?
Materiał i metody: Badanie przeprowadzono za pomocą retrospektywnej analizy dokumentacji medycznej pacjentów. Przedmiotem badań były karty medycznych czynności ratunkowych zespołów ratownictwa medycznego pełniących dyżur w czasie trwania festiwalu, dokumentacja medyczna z Izby Przyjęć „Nowy Szpital” w Kostrzynie nad Odrą w okresie 13.07-17.07.2016 r.
Podsumowanie: Głównym powodem zastosowania leków przeciwbólowych przez zespoły ratownictwa medycznego był ból w okolicy jamy brzusznej. Najczęściej podawany był ketoprofen. Omawiane leki stosowano w bezpiecznych dla pacjentów dawkach oraz drogach podania. Należy dążyć do uszczegółowienia karty medycznych czynności ratunkowych o skale bólowe np. o NRS (ang. Numeric Rating Scale), skala przymiotnikowa czy wzrokowa, analogowa.

4. Przedszpitalne leczenie odwracalnych przyczyn urazowego NZK.

dr n. med. Robert Szymczak

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

Przeżywalność pacjentów po urazowym NZK (uNZK)  jest bardzo niska i wynosi około 3,5%. Do głównych przyczyny uNZK należą: hipowolemia (48%), hipoksja (13%), odma prężna (13%) oraz tamponada serca (10%). Tylko skuteczne leczenie odwracalnej przyczyny uNZK daje szansę na powrót spontanicznego krążenia. Gdy przyczyną NZK jest hipowolemia, tamponada serca, czy odma prężna, skuteczność ucisków klatki piersiowej jest mniej prawdopodobna, niż w przypadku NZK w normowolemii, dlatego uciski klatki piersiowej mają niższy priorytet, niż kontrola krwawienia, odbarczenie odmy prężnej, czy torakotomia ratunkowa. W postępowaniu podczas RKO pacjenta urazowego, na pierwszy plan wysuwa się użycie USG, w celu zdiagnozowania przyczyny NZK oraz leczenie odwracalnych przyczyn: zaopatrzenie masywnych krwotoków zewnętrznych, udrożnienie dróg oddechowych, wentylacja, maksymalizowanie natlenowania, obustronna dekompresja klatki piersiowej oraz torakotomia ratunkowa. W prezentacji główny nacisk zostanie postawiony na procedury dość rzadko stosowane w przedszpitalnym RKO pacjentów urazowych w warunkach Polskich takie jak: użycie USG, procedurę obustronnej dekompresji klatki piersiowej oraz torakotomię ratunkową.


5. Opatrunki hemostatyczne w ratownictwie medycznym.

dr Paweł Jastrzębski

Wydział Bezpieczeństwa Wewnętrznego Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie

Opatrunki hemostatyczne służą do tamowania krwotoków zewnętrznych w przypadku kiedy zostały wyczerpane wszystkie standardowe możliwości ich opanowania, takie jak:  bezpośredni ucisk na naczynia doprowadzające krew do miejsca zranienia, opatrunek uciskowy, opaska uciskowa. Cechą charakterystyczną tego typu opatrunków  jest obecność substancji, która inicjuje wytworzenie w miejscu zranienia bardzo mocnego skrzepu krwi lub pseudoskrzepu.
Przeznaczenie :
Opatrunki hemostatyczne to skuteczne produkty, stosowane w celu szybkiego zatrzymania intensywnego krwawienia, które może prowadzić do śmierci. Preparaty te są łatwe w użyciu, niezwykle skuteczne (posiadają oznaczenie CE, jako środek medyczny Klasy III). Oferowane są w różnych postaciach, umożliwiając ratownikom zastosowanie właściwego środka do różnego rodzaju trudnych oraz głębokich ran. Preparaty nie wytwarzają ciepła i nie grożą oparzeniem pacjenta, bądź ratownika. Działanie preparatów jest niezależne od normalnego procesu gojenia się ran. Należy użyć opatrunku hemostatycznego, jeśli bezpośredni ucisk nie tamuje silnego krwawienia zewnętrznego lub rana znajduje się w miejscu, gdzie nie jest on możliwy. W celu bezpiecznego i skutecznego zastosowania opatrunków hemostatycznych potrzebne jest odpowiednie przeszkolenie – wytyczne ERC 2015 r.


6. AED – Projekt powszechnego dostępu do defibrylacji na terenie Trójmiasta – przyszłość a teraźniejszość.

dr n. med. Tomasz Łopaciński

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

W Polsce z powodu Nagłego Zatrzymania Krążenia (NZK) ginie blisko 40 tysięcy osób rocznie. Przeżywalność po zewnątrzszpitalnym NZK wynosi mniej jak 10%. Jedynie jak najszybsze rozpoczęcie resuscytacji krążeniowo-oddechowej oraz szybkie zastosowanie defibrylatora AED umożliwia  przywrócenie prawidłowego  rytmu serca w ciągu kilku minut od momentu wystąpienia NZK. Szacuje się, że każda minuta w opóźnieniu rozpoczęcia resuscytacji oraz podjęcia defibrylacji obniża szanse na przeżycie pacjenta o 7-10%. Według zaleceń Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC),  program powszechnego dostępu do defibrylacji powinien zakładać wykonanie pierwszej defibrylacji do 3 minut od NZK.
Analiza przypadków NZK w miejscach publicznych w aglomeracji Trójmiejskiej w latach 2010-2011, wykazała 500 takich przypadków. W 283 sytuacjach podjęto reanimację, uzyskując 51% skuteczności, co wiązało się z przewiezieniem 143 pacjentów do szpitala. Najczęstszą lokalizacją w której dochodzi do zatrzymania pracy serca jest ulica – 203 przypadki, co stanowi 40,6%, na drugim miejscu są Domy pomocy i opieki społecznej – 48 przypadków – 9,6%, a na trzecim działki – 43 przypadki – 8,6%. Na podstawie analizy zebranych danych wyznaczono 94 miejsca ewentualnego rozmieszczenia AED na terenie Trójmiasta. W każdym z tych miejsc AED powinno być umieszczone w miejscu widocznym, łatwo dostępnym, dobrze oznaczonym, o ile to możliwe 24 h/ dobę.. Ostatecznym celem stworzenia takiego algorytmu postępowania, byłoby podniesienie przeżywalności pacjentów po NZK w miejscach publicznych w aglomeracji Trójmiejskiej. Obecna prezentacja pokazuje sytuację obecną oraz plany na przyszłość związane z wdrożeniem systemu AED na terenie Trójmiasta.

7. Leczenie przeciwbólowe stosowane przez zespoły ratownictwa medycznego - wiedza studentów.

mgr Przemysław Żuratyński

Instytut Nauk Medycznych Uczelnia Warszawska im. Marii Skłodowskiej - Curie
SPW ZOZ MSW w Bydgoszczy

Wstęp. Postępowanie z pacjentem bólowym jest nieodzownym elementem pracy ratownika medycznego. Wezwania zespołów ratownictwa medycznego dotyczą urazów oraz nagłych zachorowań, gdzie niejednokrotnie występuje ból. Aktualna wiedza studentów ratownictwa medycznego i ratowników medycznych na temat metod leczenia bólu powinna być priorytetem.
Cel pracy. Przedstawienie stanu wiedzy studentów kończących studia na kierunku Ratownictwo medyczne na temat metod oceny bólu (skale bólowe) oraz leczenia bólu w zespołach ratownictwa medycznego w świetle obowiązujących przepisów prawych w Polsce.
Metodologia badania. Badanie ankietowe (autorski kwestionariusz pytań), którym objęto 200 studentów III roku kierunku Ratownictwo medyczne z 4 uczelni w Polsce. Wybrani studenci kończyli edukację i będą pracować w ZRM.
Wnioski. Studenci nie posiadają aktualnej wiedzy z zakresu analgetyków stosowanych w ratownictwie medycznym. Należy dążyć do stałego aktualizowania wiedzy z zakresu działania i możliwych działaniach niepożądanych analgetyków. Farmakologiczne metody leczenia bólu u dzieci oraz skale oceny natężenia bólu stanowią problem dla większości studentów.

8. Fentanyl w ratownictwie.

lek. med. Przemysław Ustowski

Oddział Intensywnej Terapii  Szpitale Tczewskie S.A.

Od kwietnia 2016 roku obowiązuje nowe rozporządzenie Ministra Zdrowia zezwalające na samodzielne podawanie fentanylu przez ratowników ZRM w walce z bólem, w opiece przedszpitalnej. Warunkiem koniecznym do podawania tego leku powinna być elementarna wiedza z zakresu farmakologii i fizjologii bólu. Gwarantuje to prawidłową diagnozę dotyczącą rodzaju bólu/-ów. Ponadto stosowanie fentanylu przez ratowników nie może być nadużywane, a jego podaż powinna odbywać się w oparciu o właściwy dobór również innych leków przeciwbólowych, między innymi dzięki wykorzystaniu drabiny analgetycznej.

9. Przygotowanie szpitala do działania w warunkach katastrofy.

mgr Tadeusz Miłowski

Katedra Medycyny Ratunkowej Uniwersytet Warmińsko – Mazurski w Olsztynie,
Kliniczny Szpitalny Oddział Ratunkowy SP ZOZ MSWiA z W-M CO w Olsztynie

Katastrofy towarzyszyły ludzkości od zawsze. Ich nieprzewidywalność co do czasu, miejsca, rozmiarów i konsekwencji daje złudne poczucie bezpieczeństwa. Optymistycznie zakładamy, że może tym razem nie zdarzy się u nas, że u nas zazwyczaj jest spokojnie. Tymczasem prawidłowo postawione pytanie nie brzmi czy, ale kiedy staniemy przed koniecznością działania w warunkach nadzwyczajnych. Straty w ludziach ale także utrata integralności więzi społecznych, zniszczenia infrastruktury, nieodwracalne szkody w środowisku naturalnym oraz likwidacja odległych skutków katastrof stanowią jedno z najpoważniejszych wyzwań stojących przed rozwiniętymi społeczeństwami. Czy zatem można przygotować się do katastrofy? Do pewnego stopnia tak. W organizacjach mniej złożonych, z ograniczoną ilością zadań, tworzone i ćwiczone są algorytmy postępowania na wypadek zdarzeń z dużą ilością poszkodowanych. W strukturach skomplikowanych, takich jak szpital tworzenie algorytmów ze względu na nieprzewidywalność i związaną z tym mnogość potencjalnych scenariuszy traci sens i wykracza poza możliwości racjonalnego planowania. O wiele bardzie sensowne jest opracowanie zasad na podstawie których szpital działa w warunkach katastrofy. W trakcie wykładu postaram się przedstawić rekomendacje Światowej Organizacji Zdrowia dotyczące przygotowania szpitala do pracy w warunkach katastrofy oraz powstałe na ich podstawie autorskie rozwiązania  funkcjonujące w SP ZOZ MSWiA z WMCO w Olsztynie.

10. Wewnątrzszpitalne zatrzymanie krążenia.

mgr Mariusz Grażewicz

Katedra Medycyny Ratunkowej Uniwersytet Warmińsko – Mazurski w Olsztynie,
Kliniczny Szpitalny Oddział Ratunkowy SP ZOZ MSWiA z W-M CO w Olsztynie

Zatrzymanie krążenia w szpitalu nie powinno być zdarzeniem ani nagłym, ani niespodziewanym. Pacjenci przebywający w oddziałach szpitalnych są hospitalizowani z powodu pogorszenia stanu zdrowia, tym samym ryzyko zatrzymania krążenia jest u nich większe. Przebywający w szpitalu pacjenci pozostają pod ciągłą opieką personelu medycznego, dlatego nagłe pogorszenie stanu zdrowia, czy wystąpienie zatrzymania krążenia jest zdarzeniem wysoce  niepożądanym. W odpowiedzi na zatrzymanie krążenia w opiece przedszpitalnej, z pomocą przychodzi system Państwowe Ratownictwo Medyczne. Czy równie dobry system ratowania życia w przypadku nieoczekiwanego zatrzymania krążenia funkcjonuje w szpitalach? Czy stare powiedzenie „pod latarnią najciemniej”, odnajduje w tym przypadku swoje uzasadnienie? Problem wewnątrzszpitalnego zatrzymania krążenia dostrzegany jest przez Europejską Radę Resuscytacji od ponad 10 lat. W naszym kraju problem takich pacjentów wydaje się być często niedostrzegany, a poprawa tego stanu rzeczy zaniedbywana. Dokonywane na świecie badania biorące pod uwagę pacjentów po zatrzymaniu krążenia oraz tych nieoczekiwanie przeniesionych do OIT, pokazują szereg błędów i niedociągnięć popełnianych głównie przez personel szpitala. Dodatkową przeszkodą staję się również utworzony w szpitalu system reakcji na zatrzymanie krążenia, który jest często nieefektywny i nie spełnia swojej roli w sposób wystarczający.
            Analizując zastosowane rozwiązania w naszym kraju jak również te funkcjonujące w Europie i na świecie, postaram się przedstawić propozycję rozwiązania problemu poprawy bezpieczeństwa pacjentów leczonych w oddziałach szpitalnych.

11. Amputacja urazowa - postępowanie przedszpitalne. Wskazania do replantacji.

mgr Agata Piotrowska

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

Amputacje urazowe często stanowią  zagrożenie dla życia chorego (najczęściej z powodu znacznej utraty krwi, a w konsekwencji wstrząsu hipowolemicznego). Oprócz ratowania życia poszkodowanego należy myśleć o ratowaniu funkcji amputowanej  kończyny. Niestety nie zawsze jest to możliwe, ale nieprawidłowe zabezpieczenie chorego oraz amputatu może bezpowrotnie zdyskwalifikować pacjenta do replantacji i uniemożliwić powrót prawidłowych funkcji kończyny. W konsekwencji nieprawidłowego postępowania można trwale okaleczyć chorego, co często prowadzi do jego niepełnosprawności. W pierwszych dobach po urazie bez wątpienia najważniejsze jest ratowanie życia poszkodowanego, jednak na późniejszym etapie rekonwalescencji bardzo istotny jest powrót do normalnego życia, codziennych obowiązków. Ponowne podjęcie pracy może być uniemożliwione z powodu dysfunkcji kończyny. Taki poszkodowany staje się obciążeniem dla rodziny i społeczeństwa. Zasady postępowania z pacjentem i amputatem powinny być znane wszystkim służbom udzielającym pomocy na miejscu zdarzenia.

12. Quo Vadis ?

rat. med. Marek Niziołek

Oddział Intensywnej Terapii Szpital im. Św. Wojciecha w Gdańsku
SPZZOZ Miejska Stacja Pogotowia Ratunkowego z Przychodnią w Sopocie

      Problemy i dylematy związane z brakiem spójności kształcenia podyplomowego, co może skutkować skrajnie różnym poziomem przygotowania do podejmowania medycznych czynności ratunkowych przez ratowników medycznych. Próba odniesienia się do rozszerzonej listy leków w związku z Obwieszczeniem Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2016 roku.

13. Zaawansowane czynności resuscytacyjne - analiza czynników wpływających na ROSC.

rat. med. Paulina Buca

Gdański Uniwersytet Medyczny
Wojewódzkie Centrum Powiadamiania Ratunkowego w Gdańsku

Nagłe zatrzymanie krążenia, to zdarzenie, z którym ratownik medyczny spotyka się stosunkowo często. Wymaga ono od niego pełnego skupienia oraz całkowitego zaangażowania. Skuteczność prowadzonych zabiegów resuscytacyjnych zależy głównie od czasu, dbałości o jakość wdrożonych procedur oraz ergonomii pracy. Wszystkie czynności winny opierać się o obowiązujące standardy i aktualną wiedzę. Fundamentem technik zaawansowanych jest wysokiej jakości BLS. Farmako- i elektroterapia, czy przyrządowe techniku udrażniania dróg oddechowych wnoszą niewiele, jeśli jakość kompresji klatki piersiowej jest mierna i poszkodowany nie był właściwie wentylowany. Podczas przeprowadzonego badania, weryfikacji poddano, między innymi: ocenę stanu poszkodowanego, techniki utrzymania drożność dróg oddechowych, jakość masażu klatki piersiowej i wentylacji, minimalizację przerw w kompresji klatki piersiowej, właściwą i bezpieczną defibrylację, farmakoterapię i znajomość algorytmu. Wszystkie przedstawione czynniki, bezwzględnie wpływają na szanse uzyskania ROSC. Analiza jakości wykonania poszczególnych procedur, ma pomóc w doskonaleniu ALS, zarówno przez studentów kierunków medycznych, jak i czynnych zawodowo członków zespołów ratownictwa medycznego i personelu SOR.

14. Zaawansowane czynności resuscytacyjne u osoby po incydencie tonięcia.

rat. med. Jakub Jesionowski

Gdański Uniwersytet Medyczny
Szpitalny Oddział Ratunkowy  Szpital im. Św. Wojciecha w Gdańsku

Utonięcie jest jedną z najczęstszych przyczyn zgonów na świecie wśród młodych ludzi. WHO ocenia, że co roku w ten sposób umiera około 450000 osób na Świecie. W Polsce, w 2009 roku, było aż 468 przypadków utonięć. Najczęściej zjawisko to dotyczy krajów słabo rozwiniętych. Ma to związek z bardzo niską świadomością społeczeństwa o zagrożeniach występujących podczas wypoczynku nad wodą. Istotnym problemem są również samobójstwa popełniane w obszarze akwenu wodnego oraz z mała lub wręcz żadna wiedzą na temat czynności ratunkowych udzielanych osobie po incydencie tonięcia. Sposoby ratowania i ewakuacji osób przebywających w wodzie, w różnych rejonach świata są odmienne, jednakże każdy z nich ma na celu wczesne przerwanie hipoksji, co jest bezdyskusyjnym czynnikiem wpływającym na dalsze rokowanie poszkodowanego. Badanie przeprowadzone w celu weryfikacji wytycznych ERC, co do sposobu ewakuacji osoby tonącej z wody, rzuca nowe światło na zadaną problematykę i motywuje do dalszego rozważenia nad ich słusznością. Być może już czas opracować nowe standardy?

15. USG zamiast stetoskopu, czyli nowy gadżet na pokładzie ambulansu.

lek. med. Łukasz Skorupa

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański Uniwersytet Medyczny

Powszechnie uważa się, iż ultrasonografia nie może być narzędziem przydatnym do oceny płuc i klatki piersiowej.  O ile skuteczność tej metody została już dawno potwierdzona w badaniu jamy brzusznej, nie jest ona rutynowo stosowana w diagnostyce np. ostrej niewydolności oddechowej. Aktualne prace wykazują jednak ogromną rolę USG, jako prostego i szybkiego badania, niezmiernie pomocnego w różnicowaniu podstawowych przyczyn duszności. Przy pomocy ultradźwięków jesteśmy w stanie postawić rozpoznanie m.in. odmy opłucnowej, obrzęku płuc, masywnej zatorowości płucnej czy zmian zapalnych z czułością i swoistością porównywalną z tomografią komputerową i znacznie przewyższającą pod tym względem klasyczne RTG klatki piersiowej oraz osłuchiwanie płuc.
Badanie USG, które może i z całą pewnością powinno być wykorzystywane w warunkach oddziału ratunkowego, w ostatnim czasie próbuje się wykorzystywać w fazie przedszpitalnej. Czy ultrasonograf na pokładzie ambulansu to przyszłość ratownictwa medycznego? Czy może będzie to kolejny bezużyteczny w codziennej praktyce gadżet?

16. Stosowanie przymusu bezpośredniego w pracy Zespołów Ratownictwa Medycznego – aspekty prawne.

mgr Monika Misterska

Instytut Nauk Medycznych Uczelnia Warszawska im. Marii Skłodowskiej – Curie

        Każdy człowiek posiada niezbywalne, naturalne prawo do godności. Zostało ono także wskazane w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997r. w art. 30 – „Przyrodzona 
i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych”. Godność człowieka ma więc charakter bezwzględny, jest nienaruszalna bez względu na jego stan zdrowia. Państwo jest gwarantem poszanowania i ochrony wolności osobistej, a jej naruszenie dopuszczalne jest jedynie z mocy prawa i na warunkach określonych w akcie prawnym o mocy ustawy. 
Ustawodawca w art. 18 ust. 6 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego z 19 sierpnia 1994r. z późniejszymi zmianami dopuszcza cztery zgodne z prawem środki przymusu bezpośredniego tj. przytrzymanie, przymusowe podanie leków, unieruchomienie oraz izolacja. Przy czym środków tych można użyć wobec osób z zaburzeniami psychicznymi tylko wtedy, gdy przepis wspomnianej ustawy do tego upoważnia albo osoby te dopuszczają się zamachu przeciwko:
- życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby lub
- bezpieczeństwu powszechnemu, lub
- w sposób gwałtowny niszczą lub uszkadzają przedmioty znaj dujące się w ich otoczeniu, lub
- poważnie zakłócają lub uniemożliwiają funkcjonowanie podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia zdrowotnego w zakresie psychiatrycznej opieki zdrowotnej lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.
         O zastosowaniu środku przymusu bezpośredniego, jego rodzaju decyduje zazwyczaj lekarz. Dopuszczalne jest również zastosowanie przymusu bezpośredniego przez ratowników medycznych, jednak wyłącznie wtedy, gdy nie mogą oni uzyskać pomocy ze strony lekarza. Ratownikiem uprawnionym do zastosowania środków przymusu bezpośredniego jest wyłącznie kierujący akcją prowadzenia medycznych czynności ratunkowych. Może on zastosować dwa środki tj. przytrzymanie oraz unieruchomienie i zobowiązany jest niezwłocznie powiadomić dyspozytora medycznego. W myśl ustawy wspomniany kierujący akcją ratownik ma obowiązek każdy przypadek zastosowania przymusu bezpośredniego oraz uprzedzenia o możliwości jego zastosowania odnotować dokumentacji medycznej.
Analizując postanowienia ustawy o ochronie zdrowia psychicznego oraz specyfikę pracy zespołów ratownictwa medycznego, stwierdzić należy, że określone w aktach normatywnych dopuszczalne przypadki zastosowania środków przymusu bezpośredniego niekiedy nie są wystarczające, aby zapewnić członkom zespołów ratownictwa medycznego ochronę ich dóbr osobistych podczas wykonywania medycznych czynności ratunkowych.


17. Aktualne standardy wczesnej opieki poresuscytacyjnej – walka o mózg, o rokowanie, o życie.

lek. med. Piotr Woźniak

Katedra i Klinika Medycyny Ratunkowej Wydział Nauk o Zdrowiu z Oddziałem Pielęgniarstwa i Instytutem Medycyny Morskiej i Tropikalnej Gdański  Uniwersytet Medyczny

W ostatnich latach byliśmy świadkami znacznego postępu wiedzy naukowej dotyczącej resuscytacji krążeniowo-oddechowej (RKO), czego efektem były podsumowujące to kolejne zmiany w światowych rekomendacjach skupionych w ILCOR, Europejskiej Rady Resuscytacji (ERC) i Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego (AHA) w latach 2005, 2010, 2015. Ostatnie rekomendacje z 2015r nie przynoszą już jednak dużych zmian dotyczących samego RKO w porównaniu z poprzednimi z 2010r. Czy oznacza to, że wiemy już na ten temat wszystko, lepszego rokowania pacjentów w nagłym zatrzymaniu krążenia (NZK) uzyskać się już nie da? Jak się okazuje, wiele do zrobienia pozostało w niedocenianym wcześniej okresie poresuscytacyjnym, który rozpoczyna się często już w fazie przedszpitalnej, po odzyskaniu spontanicznego krążenia pacjenta (ROSC), a trwa minimum 48h od ROSC. Według aktualnego stanu wiedzy, opartego o wyniki badań naukowych postępowanie w tym czasie ma kluczowy wpływ na długoterminowe rokowanie, a szczególnie ostateczny stan neurologiczny pacjentów po przebytym NZK. Przestrzegając zasad dotyczących m.in. ścisłej kontroli temperatury ciała chorego, kontrolowanej oksygenacji oraz innych potencjalnie neuroprotekcyjnych czynników możemy wywalczyć nie tylko życie pacjenta ale, co ważniejsze, życie w maksymalnym dobrostanie. Wystąpienie podsumowuje aktualny stan wiedzy w tej dziedzinie i wskazuje na czym powinniśmy się skupić po uzyskaniu ROSC.

 

 Organizator zastrzega sobie prawo do zmian w programie konferencji z przyczyn od niego niezależnych

 

W czasie trwania konferencji osoby pracujące w systemie PRM będą mogły czynnie uczestniczyć w symulacji medycznej, której wyniki zostaną wykorzystane w badaniach naukowych:

„Efektywność i jakość współpracy członków zespołów ratownictwa medycznego”.

Badania prowadzą:

mgr Kamil Krzyżanowski     Gdański  Uniwersytet Medyczny

mgr Tadeusz Miłowski i mgr Mariusz Grażewicz    Uniwersytet Warmińsko – Mazurski w Olsztynie

 

Ważne informacje organizacyjne:

  1. Zgłoszenie udziału po przesłaniu Formularza
  2. Opłata konferencyjna wynosi: 50 zł. – Formularz do pobrania.
  3. Studenci GUM-ed na kierunkach: Ratownictwo medyczne system stacjonarny i Pielęgniarstwo system stacjonarny oraz kierunku Ratownictwo medyczne system stacjonarny z innych uczelni publicznych i niepublicznych nie ponoszą opłaty za udziałFormularz do pobrania.
  4. Rejestracja uczestników do 26.10.2016 r.
  5. Ratownicy medyczni za udział otrzymują 9 pkt. edukacyjnych (proszę zabrać ze sobą Książeczkę Doskonalenia Zawodowego)
Informacja! Wszystkie treści zawarte na stronie mają tylko i wyłączne charakter informacyjny. W rozumieniu prawa nie stanowią oferty handlowej.
Uwaga! CSR DAN – MED zastrzega sobie prawo do odwołania kursu w przypadku braku wymaganej liczby potwierdzeń.